Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Όταν κάποιος μάς πληγώνει πρέπει να το γράφουμε στην άμμο


Ὅταν κάποιος μᾶς πληγώνει 

πρέπει νά τό γράφουμε στήν ἄμμο

Δύο φίλοι περπατοῦσαν μέσα στήν ἔρημο. Στή διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ τους τσακωθήκανε καί ὁ ἕνας χαστούκισε τόν ἄλλο.

Ἐκεῖνος πού δέχθηκε τό χαστούκι πληγώθηκε καί χωρίς νά πῆ τίποτε, ἔγραψε πάνω στήν ἄμμο “Σήμερα ὁ καλύτερός μου φίλος μέ χαστούκισε”.

Ἐξακολούθησαν νά περπατοῦν μέχρι πού συνάντησαν μία ὄασι, ὅπου κι ἀποφάσισαν νά κάνουν μπάνιο. Ξαφνικά, ἐκεῖνος πού εἶχε δεχθῆ τό χαστούκι βούλιαξε μέσα στή λάσπη καί ἄρχισε νά πνίγεται, ἀλλά ὁ φίλος του τόν ἔσωσε.

Ἔπειτα, ἐκεῖνος πού σώθηκε χάραξε πάνω σ᾽ ἕνα βράχο “Σήμερα ὁ καλύτερός μου φίλος μοῦ ἔσωσε τή ζωή”.

Τότε τόν ρωτάει ὁ φίλος του:

—Ὅταν σέ χαστούκισα τό ἔγραψες πάνω στήν ἄμμο καί ὅταν σοῦ ἔσωσα τή ζωή, τό ἔγραψες πάνω στό βράχο. Γιατί;

Ὁ φίλος του ἀποκρίθηκε:

—Ὅταν κάποιος μᾶς πληγώνει πρέπει νά τό γράφουμε στήν ἄμμο ὅπου οἱ ἄνεμοι τῆς συγχωρέσεως θά τό σβήσουν. Ὅταν κάποιος κάνει κάτι καλό γιά μᾶς, πρέπει νά τό γράφουμε πάνω σέ βράχο ὥστε κανένας ἄνεμος νά μήν μπορεῖ νά τό σβήση ποτέ.

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Mary Anderson, ΗΠΑ, 1902: Η προσφορά μίας γυναίκας που έκανε την οδήγηση πιο ασφαλή


Mary Anderson, ΗΠΑ, 1902: 

Η προσφορά μίας γυναίκας που έκανε την οδήγηση πιο ασφαλή

Ἄν καί σήμερα μᾶς εἶναι ἀδιανόητο νά μήν ὑπάρχουν ὑαλοκαθαριστῆρες στό αὐτοκίνητο, στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. ἴσχυε ἀκριβῶς τό ἀντίθετο. Τότε, οἱ ὁδηγοί πίστευαν ὅτι τό πρόβλημα τῆς βροχῆς ἤ τοῦ χιονιοῦ πού ἔπεφτε πάνω σ᾽ ἕνα κινούμενο ὄχημα ἦταν ἕνα πρόβλημα χωρίς λύσι. Ὅμως, ἡ βόλτα μίας κυρίας μέ τό τράμ θά δημιουργοῦσε σύντομα νέα δεδομένα στήν ὁδήγησι.

Ἦταν μία ἐξαιρετικά κρύα ἡμέρα τοῦ 1902, ὅταν ἡ Mary Anderson πῆρε τό τράμ γιά νά δῆ τά ἀξιοθέατα τῆς Ν. Ὑόρκης ἀλλά καί ταυτόχρονα νά ζεσταθῆ λιγάκι. Ἦταν μία βόλτα πού δέν θά ξεχνοῦσε ποτέ, ὄχι τόσο γιά τά ἀξιοθέατα πού εἶδε , ὅσο γιά τήν ἔμπνευσί της νά σχεδιάση τόν πρῶτο ὑαλοκαθαριστήρα. Παρατηρώντας τόν ἄμοιρο ὁδηγό τοῦ τράμ πού προσπαθοῦσε νά δῆ μέσα στό τζάμι, ἀλλά καί ἄλλους ὁδηγούς πού κατέβαιναν ἀπ᾽ τά ἀμάξια τους γιά νά καθαρίσουν τό παρμπρίζ ἀπ᾽ τό χιόνι, διαισθάνθηκε ὅτι ἔπρεπε νά ὑπάρχη ἕνας καλύτερος τρόπος πού θά καθιστοῦσε τήν ὁδήγησι πιό ἄνετη καί ἀσφαλή.

Ἠ Anderson πίστευε ὅτι δέν θά ἦταν πολύ δύσκολο νά δημιουργήση ἕνα μηχανισμό πού θά ρυθμιζόταν ἀπ᾽ τό ἐσωτερικό τοῦ ἀμαξιοῦ καί θά καθάριζε τό παρμπρίζ. Αὐτό πού χρειαζόταν ἦταν ἕνας μοχλός πού θά ἔθετε σέ κίνησι ἕνα βραχίονα, ὁ ὁποῖος θά ἀπομάκρυνε τό χιόνι ἤ τίς σταγόνες τῆς βροχῆς ἀπ᾽ τό τζάμι.

Ὅταν ἐπέστρεψε σπίτι, ἄρχισε νά σχεδιάζη διάφορους μηχανισμούς, καταφέρνοντας τελικά νά δημιουργήση ἕνα μοχλό πού, μέ τή βοήθεια ἀντίβαρου (γιά νά ἐφάπτεται τοῦ τζαμιοῦ, θά κινοῦσε ἕνα ἐξωτερικό, ξύλινο βραχίονα μέ καουτσούκ στήν ἄκρη. Κατάφερε δηλαδή νά δημιουργήση ἕνα μηχανισμό καθαρίσματος τοῦ παρμπρίζ, τούς ὑαλοκαθαριστήρες. Στό μοντέλο πού σχεδίασε, γιά λόγους αἰσθητικῆς, ὁ βραχίονας θά μποροῦσε νά ἀποσπασθῆ τό καλοκαίρι ὅταν ὁ καιρός ἦταν καλός.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Percy Show, Αγγλία, 1933: Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση


Percy Show, Αγγλία, 1933: 

Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση

Ἡ νυχτερινή ὁδήγησι ἦταν ἄκρως ἐπικίνδυνη μέχρι λίγο πρίν τόν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοῦ οἱ προβολεῖς τῶν αὐτοκινήτων δέν ἦταν τόσο δυνατοί, ἐνῶ δέν ὑπῆρχαν σημάδια στό ὁδόστρωμα γιά νά προειδοποιοῦν γιά τυχόν στροφές. Οἱ περισσότεροι Βρεταννοί ὁδηγοί προσανατολίζονταν χάρι στίς ράγες τοῦ τράμ πού βρίσκονταν στούς δρόμους, ὅμως, στή δεκαετία τοῦ 1930 πολλές ἀπό αὐτές τίς ράγες εἶχαν μεταφερθῆ ἀλλοῦ. Τά μάτια, ὅμως, μίας γάτας θά ὑποκινοῦσαν κάποιον νά ἐπινοήση ἕνα μηχανισμό πού θά ἔκανε τήν ὁδήγησι πιό ἀσφαλή.

Τήν ἐποχή ἐκείνη, ἕνας ὑπάλληλος ὁδοποιΐας, ὁ Percy Show, ταξίδευε συχνά μέ τό αὐτοκίνητό του λόγῳ τῆς δουλειᾶς του καί εἶχε συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολη καί ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ νυχτερινή ὁδήγησι σέ δρόμους γεμάτους μέ στροφές. Μία νύκτα τοῦ 1933 γεμάτη μέ ὀμίχλη, ὁ Show ἐπέστρεφε στό σπίτι ὅταν πρόσεξε δύο μικρά πράσινα φῶτα, πολύ κοντά τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀπό περιέργεια κατέβηκε καί πρόσεξε ὅτι τά δύο “φῶτα” πάνω στά ὁποῖα εἶχαν “πέσει” οἱ προβολεῖς τοῦ αὐτοκινήτου ἦταν τά μάτια μίας γάτας πού κάθονταν στό φράκτη. Τότε κατάλαβε ὅτι κατευθύνονταν κατευθείαν πάνω στό φράκτη καί ὅτι οὐσιαστικά ἡ γάτα τοῦ εἶχε σώσει τή ζωή.

Τή στιγμή ἐκείνη ἀναρωτήθηκε ἄν θά μποροῦσε νά φτιάξη ἕνα μικρό μηχανισμό πού θά τοποθετοῦνταν, σέ μικρή ἀπόστασι τό ἕνα ἀπ᾽ τό ἄλλο, πάνω στό ὁδόστρωμα καί τό ὁποῖο θά ἀντανακλοῦσε τά φῶτα τῶν διερχόμενων αὐτοκινήτων, προειδοποιώντας κατά κάποιο τρόπο τούς ὁδηγούς γιά τήν πορεία τοῦ δρόμου.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

Η λάθος πράξη του δασκάλου


Η λάθος πράξη του δασκάλου

Μία μέρα ένας δάσκαλος έγραψε στον πίνακα:

9 x 1 = 7
9 x 2 = 18
9 x 3 = 27
9 x 4 = 36
9 x 5 = 45
9 x 6 = 54
9 x 7 = 63
9 x 8 = 72
9 x 9 = 81
9 x 10 = 90

Όταν είχε τελειώσει τό γράψιμο καί γύρισε στήν τάξη, όλοι οι μαθητές γελούσαν για το λάθος που έκανε στην πρώτη πράξη.

Σε αυτό το σημείο ο δάσκαλος είπε:

"Έγραψα την πρώτη πράξη λάθος επίτηδες επειδή ήθελα απλά να σας εξηγήσω πώς ο κόσμος θα σας φερθεί έξω. Βλέπετε έχω γράψει 9 σωστές πράξεις αλλά κανείς δεν μου είπε ότι ήμουν καλός. Όλοι σας γελάσατε και με επεκρίνατε για το μόνο λάθος που έχω κάνει. Αυτό είναι το δίδαγμα: Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τα εκατομμύρια σωστά πράγματα που κάνετε. Αλλά θα είναι έτοιμοι να σας κριτικάρουν για το μόνο λάθος σας...".

Ναι, θα το κάνω...


Ναι, θα το κάνω...

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν εργαζόμουν εθελοντικά σε ένα νοσοκομείο, γνώρισα ένα μικρό κορίτσι, την Λιζ, η οποία έπασχε από μια σπάνια ασθένεια. Η μόνη ελπίδα της ήταν η μετάγγιση αίματος από τον 5χρονο αδερφό της, ο οποίος ως εκ θαύματος είχε ξεπεράσει την ίδια ασθένεια και είχε αναπτύξει τα αντισώματα, που χρειάζονταν για να καταπολεμηθεί η ασθένεια. Ο γιατρός εξήγησε στον μικρό της αδερφό την κατάσταση και τον ρώτησε, αν ήταν διατεθειμένος να δώσει αίμα στην αδερφή του.

Τον είδα να διστάζει για λίγα δευτερόλεπτα, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε: Ναι, θα το κάνω, αν είναι να σωθεί η αδερφή μου.”

Όσο διαρκούσε η μετάγγιση, ο μικρός ξάπλωσε στο κρεβάτι δίπλα στην αδερφή του και της χαμογελούσε, όπως και όλοι μας άλλωστε, καθώς βλέπαμε το χρώμα το επιστρέφει στο πρόσωπό της. Μετά το πρόσωπό του χλόμιασε και το χαμόγελό του εξαφανίστηκε. Κοίταξε τον γιατρό και τον ρώτησε με τρεμάμενη φωνή: “Θα πεθάνω κατευθείαν;” Όντας πολύ μικρός το αγοράκι είχε παρεξηγήσει τα όσα του είπε ο γιατρός. Νόμιζε, ότι θα δώσει όλο το αίμα του για να σώσει την αδερφή του.

Το παν είναι η κατανόηση και η στάση, που κρατάμε σε αυτά που μας συμβαίνουν.

Να δουλεύετε σαν να μην έχετε ανάγκη τα χρήματα. Να αγαπάτε σαν να μην έχετε πληγωθεί πολύ.

Ένας τεράστιος βράχος πάνω σε έναν δρόμο


Ένας τεράστιος βράχος πάνω σε έναν δρόμο

Στα αρχαία χρόνια, ένας βασιλιάς έβαλε να τοποθετήσουν ένα τεράστιο βράχο πάνω σε έναν δρόμο. Μέτα κρύφτηκε και περίμενε να δει, αν θα βρισκόταν κάποιος που να μετακινούσε τον βράχο. Κάποιοι από τους πιο πλούσιους εμπόρους του βασιλιά απλά είδαν τον βράχο και πέρασαν από δίπλα του. Πολλοί κατηγόρησαν τον βασιλιά, ότι δεν διατηρεί τους δρόμους καθαρούς, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να βγάλει τον βράχο από την μέση του δρόμου.

Μετά πέρασε ένας αγρότης, κουβαλώντας με ένα φορτίο με λαχανικά. Όταν πλησίασε τον βράχο, ο αγρότης άφησε κάτω το φορτίο του και προσπάθησε να μετακινήσει τον βράχο από την μέση του δρόμου. Μετά από πολλές προσπάθειες και πολύ σπρώξιμο, επιτέλους τα κατάφερε. Αφού ο αγρότης σήκωσε πάλι το φορτίο με τα λαχανικά του, παρατήρησε μια τσάντα στο σημείο, που βρισκόταν ο βράχος. Η τσάντα περιείχε πολλά χρυσά νομίσματα και ένα γράμμα από τον βασιλιά, που έγραφε, ότι τα χρυσά νομίσματα ήταν προορισμένα για αυτόν, που θα μετακινούσε τον βράχο από την μέση του δρόμου.

Ο αγρότης έμαθε κάτι που πολλοί από εμάς δεν θα καταλάβουμε ποτέ. Κάθε εμπόδιο περιέχει μια ευκαιρία να βελτιώσουμε την τωρινή μας κατάσταση.

Μία ηλικιωμένη Αφροαμερικανή στην Alabama των ΗΠΑ


Μία ηλικιωμένη Αφροαμερικανή στην Alabama των ΗΠΑ

Ένα βράδυ γύρω στις 11.30 μια ηλικιωμένη Αφροαμερικανή γυναίκα στεκόταν στο πλάι μιας λεωφόρου στην Alabama των ΗΠΑ, προσπαθώντας να αντέξει την τρομερή καταιγίδα που είχε ξεσπάσει. Το αυτοκίνητό της είχε χαλάσει στην μέση του δρόμου και χρειαζόταν κάποιον να την βοηθήσει. Ούσα βρεγμένη παντού, αποφάσισε να σταματήσει το επόμενο αυτοκίνητο που θα έβλεπε. Στο αυτοκίνητο που σταμάτησε να την βοηθήσει βρισκόταν ένας νεαρός λευκός άντρας, γεγονός ανήκουστο για την εποχή του 1960. Ο νεαρός άντρας την πήγε σε ένα ασφαλές μέρος, την βοήθησε και την έβαλε σε ένα ταξί. Η ηλικιωμένη γυναίκα φαινόταν να βιάζεται, αλλά παρόλα αυτά έγραψε την διεύθυνσή του και τον ευχαρίστησε.

Επτά μέρες αργότερα ο νεαρός άντρας άκουσε την πόρτα του να χτυπάει. Προς μεγάλη του έκπληξη, είδε μια τεράστια έγχρωμη τηλεόραση με ένα σημείωμα πάνω, που έγραφε:

“Σε ευχαριστώ πολύ, που με βοήθησες στον αυτοκινητόδρομο τις προάλλες. Η βροχή είχε καταστρέψει όχι μόνο τα ρούχα μου, αλλά και το ηθικό μου. Μετά εμφανίστηκες εσύ. Εξαιτίας σου, κατάφερα να πάω έγκαιρα δίπλα στον άντρα μου, ακριβώς λίγο πριν πεθάνει. Ο Θεός να σε έχει καλά, που με βοήθησες.

Με εκτίμηση, Mrs. Nat King Cole”.

Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;


Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;

Κατά την διάρκεια του δεύτερου μήνα της νοσηλευτικής σχολής ο καθηγητής μου μας έδωσε να κάνουμε ένα κουίζ. Ήμουν συνεπής φοιτήτρια και απαντούσα με ευκολία σε όλες τις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασα την τελευταία: “Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;” Μάλλον πρόκειται για κάποιο αστείο σκέφτηκα.

Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, μελαχρινή και γύρω στα 50. Το όνομά της, όμως, δεν το ήξερα.

Παρέδωσα το κουίζ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή. Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα ένας φοιτητής ρώτησε, αν η τελευταία ερώτηση θα μετρήσει στην βαθμολογία. “Εννοείται, θα μετρήσει”, απάντησε ο καθηγητής. “Στην καριέρα σας θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι τους είναι σημαντικοί. Αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα σας, ακόμα και αν αυτό είναι ένα χαμόγελο και ένας χαιρετισμός.”

Δεν ξέχασα ποτέ το συγκεκριμένο μάθημα. Επίσης, έμαθα, ότι το όνομα της ήταν Ντόροθι.

Αυτό είναι...


Αυτό είναι...

Κάποτε, όλοι οι χωρικοί αποφάσισαν να προσευχηθούν για να βρέξει.
Την ημέρα της προσευχής, όλοι οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, αλλά μόνον ένα αγόρι ήρθε με μια ομπρέλα.
Αυτό είναι ΠΙΣΤΗ.

Όταν πετάμε τα μωρά στον αέρα, γελούν, επειδή ξέρουν, ότι θα τα πιάσουμε.
Αυτό είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Κάθε βράδυ, πέφτουμε για ύπνο, χωρίς καμία βεβαιότητα, ότι, το επόμενο πρωϊ, θα είμαστε ζωντανοί, όμως εξακολουθούμε, να βάζουμε ξυπνητήρια, για να ξυπνήσουμε.
Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ.

Σχεδιάζουμε μεγάλα πράγματα, για το αύριο, παρά την μηδενική γνώση, που έχουμε, για το μέλλον.
Αυτό είναι ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Βλέπουμε τον κόσμο να υποφέρει, αλλά, συνεχίζουμε να παντρευόμαστε και να γεννάμε παιδιά.
Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ.

Στο πουκάμισο ενός υπερήλικα, ήταν γραμμένη η πρόταση:
«Δεν είμαι 80 ετών. Είμαι γλυκά 16, με 64 χρόνια εμπειρίας».
Αυτή είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ (Νοοτροπία).

Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Αισθανόμουν ευλάβεια μπροστά σ᾽ εκείνο το μικρό ηρωϊκό πουλί


Αἰσθανόμουν εὐλάβεια μπροστά σ᾽ ἐκεῖνο τό μικρό ἥρωϊκό πουλί

Γύριζα ἀπ᾽ τό κυνήγι, τραβώντας ἀπό μία δεντροστοιχία τοῦ κήπου. Τό σκυλί ἔτρεχε μπροστά μου. Ἄξαφνα τά βήματά του ἔγιναν πιό ἀργά καί φαινόταν σάν νά παραμόνευε κάτι. Κοίταξα καλά καί εἶδα ἕνα σπουργιτάκι μέ κιτρινωπό χρῶμα κοντά στό ράμφος του καί μέ πούπουλο στό κεφαλάκι του. Εἶχε πέσει ἀπ᾽ τή φωλιά του. Ὁ ἀγέρας κονοῦσε δυνατά τίς σημύδες τοῦ κήπου. Τό σπουργιτάκι καθόταν ἀκίνητο μ᾽ ἀπλωμένες τίς φτεροῦγες του, πού μόλις ἄρχισαν νά μεγαλώνουν, δέν μποροῦσε ὅμως νά πετάξη.

Τό σκυλί μου ἀργά-ἀργά πλησίαζε τό σπουργιτάκι, ὅταν ἄξαφνα ἀπό ἕνα κοντινό δένδρο ξεπετάχθηκε ἕνα γέρικο σπουργίτι μέ μαῦρο τό στῆθος του κι ἔπεσε σάν μία πέτρα ἀκριβῶς μπροστά στό μοῦτρο τοῦ σκύλου μου. Παραμορφωμένο, μέ φουντωμένα τά φτέρα του καί μ᾽ ἀπελπισμένη καί γεμάτη λύπη φωνή πήδηξε μία-δύο φορές μπροστά στ᾽ ἀνοικτό στόμα τοῦ σκύλου.

Τό γέρικο σπουργίτι ὅρμησε νά γλιτώση τό παιδί του. Ὅλο του τό σωματάκι σπαρταροῦσε ἀπό φρίκη, ἡ φωνούλα του ἀγρίεψε καί βράχνιασε, ἦταν ἕτοιμο νά πεθάνη, νά θυσιασθῆ!
Σάν τί πελώριο τέρας νά ἔβλεπε τό σκυλί! Κι ὅμως δέν μπόρεσε νά κάτση ἥσυχα-ἥσυχα πάνω στό ψηλό του κλαδί, ὅπου ἦταν τόσο ἀσφαλισμένο... Μία δύναμι πιό δυνατή κι ἀπ᾽ τή θέλησί του τό ἔριξε ἀπ᾽ ἐκεῖ πάνω.

Ὁ Τρεζόρ (ἔτσι λέγαν τό σκυλί) σταμάτησε κι ἔκανε πίσω, καθώς φαίνεται κι αὐτός ἀναγνώρισε τή δύναμι. Βιαστικά φώναξα τό ντροπιασμένο σκυλί κι ἔφυγα ἀπ᾽ αὐτόν τόν τόπο, γεμάτος εὐλάβεια. Ἔτσι ἦταν καί μήν σᾶς φανεῖ παράξενο. Αἰσθανόμουν εὐλάβεια μπροστά σ᾽ ἐκεῖνο τό μικρό ἥρωϊκό πουλί, μπροστά στή μεγάλη του στοργή.
Ἡ ἀγάπη ἔλεγα, εἶναι πιό δυνατή κι ἀπ᾽ τό θάνατο καί τό φόβο τοῦ θανάτου. Μονάχα μ᾽ αὐτή, μόνο μέ τήν ἀγάπη κρατιέται καί κινεῖται ἡ ζωή.

Ἰ. Σ. Τουργκιένεφ